Zastanawiam się jak mocne może być uzależnienie od naszych pasji. W tym przypadku mam na myśli granie przy pomocy dowolnego gadżetu elektronicznego. Czy potrafilibyście porzucić tę pasję na pół roku? Kwartał? Miesiąc? Żadnej gierki na dowolnym telefonie komórkowym, PS3, X360, WII, PSP, PC, DS.

Ilu z Was chciałoby testować gry? Iść do pracy, odpalać gry, grać w nie przez 8 kolejnych godzin. Po powrocie do domu zjeść obiad, a następnie usadowić się w wygodnym fotelu z piwem przy boku i znowu uruchomić konsolę z jakąś gierką. Pewnie wielu z Was marzy o takim trybie życia. Bez rodziny, biegających dzieciaków, żony, która marudzi nad uchem ‘wyłącz wreszcie to gówno’, obowiązków itp. Niestety coś takiego mogą sobie zafundować tylko ludzie, którzy wygrali w Lotto…

Należę do osób odczuwających antypatię do osób, przedmiotów, wydarzeń, które stają się bardzo popularne. Akceptuję ją, bo pozwala mi zachować pewną indywidualność. W momencie pojawienia się tego uczucia, uruchamiane są naturalne mechanizmy poszukiwania mniej popularnej alternatywy. Być może jest to związane z chęcią posiadania produktów niszowych lub trudno dostępnych.

Antypatia pojawia się wszędzie, także w obrębie rozrywki elektronicznej.