Ostatnimi czasy rozpocząłem swoją przygodę z zakupami z wysp Brytyjskich. Dlaczego ?
Przyczyna najbardziej banalna jaka może być – cena. Powiecie – ale sknera woli zapłacić 10zł mniej i nie wspierać polskiego rynku pracy. Ja odpowiem, że dlaczego mam przepłacać. Jestem zwykłym konsumentem więc patrzę gdzie mogę nabyć najtaniej dany produkt.

Ach konsolo ty moja!
Graj-Stacjo umilona!
Ty dwa lata, dwa i pół,
Umilałaś żywot mój.

Ostatnimi czasy oglądając niezliczone zapowiedzi gier zacząłem się zastanawiać czego tak naprawdę oczekuję od gier.
Jako fan gier typu hack&slash mógłbym stwierdzić, że oczekuję rzeźni, świetnej grafiki i masy potworów które po chwili zostaną rozprute przez oręże, które mam. Jednak Dante’s Inferno pokazał mi wyraźnie „nie, to nie jest to czego szukam”. Już od ponad roku jak siadam do każdej gry podobnej do Dante’s Inferno, Bayonetta itp. wracam pamięcią do Devil May Cry 4. Dlaczego ?

Jest kilka takich tytułów, które z niezrozumiałych dla mnie względów nie spotkały się z estymą wśród wszech-graczy światowych. Spokojnie. Nie zamierzam nikogo przekonywać, że Sacred 2, Ghostbusters czy Ratchet And Clank CiT to gry wybitne i musicie w nie zagrać, choćby pod groźbą pręgierza. To kwestia tzw. gustów. Moja „ulubiona”, obiegowa w internecie teza brzmi, iż o gustach się nie dyskutuje. Ach doprawdy? A o czym? Fora, blogi, portale i inne masowe dzieła internetu aż kipią od gustów ludzi próbujących narzucić swoje zdanie. I bardzo dobrze! Nie od dziś wiadomo, że nie każda opinia powinna zostać zaakceptowana, i nie każdy gust pozostawiony własnej woli. Jeśli mamy świadomość, że głosimy jedyną i słuszną prawdę nie poddawajmy się. Nieśmy kaganek ciemnogrodowi, ku własnej chwale.

Do czego zmierzam? W ostatnich tygodniach byłem świadkiem jak słowo pisane może wpłynąć na odbiór gier, ba, nawet na zmianę poglądów i myśli. Czy naprawdę społeczeństwo jest aż tak słabe, że potrzebuje by mu wskazywać co dobre, a co złe?

Należę do osób odczuwających antypatię do osób, przedmiotów, wydarzeń, które stają się bardzo popularne. Akceptuję ją, bo pozwala mi zachować pewną indywidualność. W momencie pojawienia się tego uczucia, uruchamiane są naturalne mechanizmy poszukiwania mniej popularnej alternatywy. Być może jest to związane z chęcią posiadania produktów niszowych lub trudno dostępnych.

Antypatia pojawia się wszędzie, także w obrębie rozrywki elektronicznej.