Od kilkunastu miesięcy kiełkowała w mej głowie myśl by mój komputer wreszcie przesiadł się do pociągu zmierzającego ku erze HD. Nic dziwnego. Praca na kilkuletnim złomie nikomu nie sprawia przyjemności, a co dopiero ślęczenie w necie po kilkanaście godzin na wieszającej się przeglądarce. I tak w końcu przyszedł wypatrywany zastrzyk gotowizny i mogłem wypracować sobie odpowiedni config, który gwarantowałby mi to czego oczekuje się od dobrej klasy PC, czyli szybkość, szybkość i…. szybkość.

Pamiętacie jak pisałem o niepokojąco zdementowanej plotce na temat płatnych dem ? Faktycznie plotka się nie potwierdziła, a przynajmniej nie do końca.

Stało się to, o czym spekulowano od przeszło dwóch lat. Valve wraz z premierą swojej platformy dystrybucji gier (STEAM) na Mac’a zapowiedziało, iż w najbliższych miesiącach udostępni również wersję na Linuksa (brawa, fanfary, gawiedź szaleje). Krok o tyle oczywisty, iż musieli przepisać swoje biblioteki graficzne na OpenGL, gdyż DirectX na Makach nie jest dostępny. A skoro już mieli przeportowane wszystko tak, by działało na Makach, to i Linux dostanie swojego klienta, ze względu na zbliżoną architekturę (tak, zdaję sobie sprawę z tego, że to duże uproszczenie).

Czemu jest to takie cholernie istotne? Z mojego punktu widzenia – żegnam się z Windowsem. Steam był ostatnią rzeczą, która powodowała iż system ten gościł na dysku komputera, zabierając nieprzyzwoite ilości miejsca i doprowadzając mnie (czasami) do straszliwej gorączki.

Kontynuując dział minirecenzji gier na platformy Apple dziś przedstawię opinię o jednej z miliona (jak nie więcej) gier typu „tower defense”. Tym razem będzie to Sentinel 2.

No i nadeszła pierwsza recenzja gry na platformy ze stajni Apple. Mowa tu o iphone/ipod touch oraz ipad. Apple od dawna już stara się (może nie bezpośrednio, ale wystarczy spojrzeć na reklamy ipoda touch, żeby zrozumieć) konkurować z rynkiem konsol przenośnych. Trzeba powiedzieć, że udaje im się to dosyć dobrze. Na app store można znaleźć takie gry jak Street Fighter 4, Final Fantasy 1 i 2, rayman, tony hawk (coprawda odgrzewana część 2, ale liczy się sam fakt) czy też metal gear solid. Tym razem opiszę króciutko pierwszą grę, która mnie porwała i mogę szczerze stwierdzić, że jest pożeraczem czasu.