Z potwierdzonych mamy:
- nowe Wii (tudzież inna nazwa)
- NGP
- Playstation 4 – nad którym prace zostały już rozpoczęte, co potwiedził raport finansowy przedstawiony akcjonariuszom.

Z niepotwierdzonych:
- nowy Xbox – podobno EA ma już pierwsze egzemplarze, w obudowach od zwykłych PCetów (nie pierwszy raz zresztą Microsoft pierwsze egzemplarze w ten sposób rozsyła do developerów).

Skąd więc dylemat?

Moja staruszka 60GB wersja FAT Playstation 3 kupiona w dniu premiery za ciężkie pieniądze umarła. Wywinęła kitę. Poleciała z tęsknoty za fiordami. Po prostu przestała być (a konkretnie zdechł napęd, później zaliczyła YLOD – przez co wszelkie próby reanimacji przestały mieć sens). Chwilowo gram na użyczonej 40GB wersji bez czytników kart i innych bajerów, za które swojego czasu nieźle dopłaciłem, a których używanie weszło mi w nawyk. Zaznaczam chwilowo – gdyż nie wiem, jak długo będzie mi dane ten stan zachować.

Oczywistym zatem jest, że czas zacząć zbierać na następną konsolę. Pytanie – na którą?

Patrząc na ostatnie poczynania SONY – nie chciałbym się więcej z tą firmą wiązać. Ani ostatnie plotki o NGP (obcięli ilość ramu o połowę), ani też ostatnie wpadki w kwestii zabezpieczeń ich usług sieciowych nie stawiają ich w dobrym świetle, nie pozwalając tym samym dobrze rokować na przyszłość.

Z drugiej strony mam Nintendo – firmę rdzennie casualową – i takiego też lieneupu gier na przyszłą konsolę od wielkiego N się spodziewam.

Pozostaje Microsoft, z którym od zawsze mam na pieńku – nie lubię ich sposobu prowadzenia biznesu. Kto nie z nami – ten przeciwko nam. A kto przeciwko nam – tego i tak wykupimy. Jednego im odebrać natomiast nie można.

Pomimo wczesnego wejścia z Xboxem 360 na rynek current-genów – firma ta świetnie poradziła sobie z przeciągnięciem na swoją stronę graczy hardcorowych. Ale i na tym nie poprzestali. Udało im się również, głównie przez swoje doświadczenie na rynku software, przyciągnąć całą masę developerów. Stworzyli również najbardziej kompletną ze wszystkich usługę sieciową (niestety, do pełni szczęścia konieczne jest wykupienie abonamentu – co przy niemałej cenie gier, jest dla mnie ciężkie do zaakceptowania).

OTOH – jest jeszcze rynek PC – kurczący się, a zarazem trzymający fason głównie dzięki usłudze STEAM od Valve. Prosty, wygodny system dystrybucji gier w formie cyfrowej.

Kto wygra, w tym wyścigu? Nintendo, które jest 2 kroki przed konkurencją (na E3 pokażą działający produkt), Microsoft, który ma najlepsze usługi sieciowe, czy też SONY z ogromnym fan base (bardziej oddanych fanów, którzy wybaczą SONY wszelkie potknięcia, szukać ze świecą).

No właśnie – co wybrać? Nie wiem.

Poczekam do E3…

P.S. Grania na iPadzie sobie nie wyobrażam – pomimo, że ostatnie techdemo Unreal Engine 3 właśnie na iPadzie zrobiło na mnie ogromne wrażenie – stąd też nie biorę firmy Apple pod uwagę.

EFF komentuje akcje SONY, wymierzoną w hackerów odpowiedzialnych za załamanie zabezpieczeń PS3.

W otwartym liście, grupa zaznacza, że wiele razy ostrzegała, że „zapisy dotyczące obchodzenia zabezpieczeń zapisane w Digital Millennium Copyright Act mogą zostać użyte by ograniczyć wolność słowa, zwłaszcza osób związanych z z badaniem zabezpieczeń, gdyż badacze/naukowcy będą obawiać się publikacji wyników swoich badań by uniknąć oskarżeń o obejście zabezpieczeń danej technologii.”

„Obawialiśmy się również że zapisy Computer Fraud and Abuse Act mogą zostać nadużyte w celu obrócenia domniemanych naruszeń umowy konsumenckiej w przestępstwa.”

„Mieliśmy rację, i nigdy nie było nam z tego powodu bardziej przykro. Te dwie (opisane /dop. tł) rzeczy dzieją się właśnie dokładnie w sprawie Sony v. Hotz.”

EFF uważa, że prawdziwym celem wytoczenia sprawy GeoHotowi jest „wysłanie wiadomości do wszystkich (osób) badających zabezpieczenia na świecie: opublikujcie informacje o słabych stronach lub błędach w naszych systemach zabezpieczeń a wytoczymy przeciwko wam nasze najcięższe działa i przywalimy z grubej rury”.

„SONY mówi, że przestępstwem ze strony użytkownika jest dostęp do swoich komputerów (w tym przypadku PS3 jest traktowane jako maszyna licząca/komputer /dop. tł.) w sposób który się SONY nie podoba.”

„SONY wysyła (nam) kolejną niebezpieczną wiadomość: zachowujemy prawa do komputera który ci sprzedaliśmy, mimo tego, że za niego zapłaciłeś, stąd też to my (SONY) możemy decydować czy to, że używasz go w sposób do którego nie został stworzony, to przestępstwo czy też nie. Nie zgadzamy się z tym. W momencie gdy kupujesz komputer, przechodzi on na twoją własność.”

Proces jest obecnie odroczony, w oczekiwaniu na decyzję sędziego, co do miejsca (stanu) w którym się odbędzie.

Via: gamesindustry.biz

Żaden problem? Zapewne jesteście tak przywiązani do ekranów ciekłokrystalicznych, że oglądacie je częściej od swojej rodziny, dziewczyny czy psa. Ba, rzekłbym nawet, że spoglądacie na nie przez co najmniej połowę każdego dnia. Jeśli nie, to co robicie na tej stronie?

Niedawno na własnej skórze przekonałem się, że zrezygnowanie z pasji (grania) na jakiś czas to wielkie męczeństwo. Zmusiła mnie do tego sytuacja, bo przecież z własnej woli nie zostawiłbym tego co sprawia mi przyjemność. Jak myślicie ile wytrzymałem? Nie dałem rady nawet tygodnia. Mój rekord to 6 dni. Dostęp do elektronicznej rozrywki jest  obecnie banalnie prosty. Nie trzeba nic robić, a inni zadbają o to, żebyś miał w ręku pada, ściągnął jakieś demko (na dowolny gadżet) i pograł. Kiedy się to zaczęło? Odkąd pamiętam, nawet w  najstarszych telefonach komórkowych, gry były zawsze obecne.  W dzisiejszych czasach łatwiej się uzależnić od elektronicznej rozrywki, niż od alkoholu czy narkotyków. Gdzie się nie znajdziesz, możesz grać. Nikogo to nie gorszy, nie przeszkadza i nie jest negatywnie oceniane.

Wracając do mojej osoby. Przegrałem po niecałym tygodniu z Bejeweled na Facebooku. Potem to już poszło gładko. Wystarczyło iść na zwykłe zakupy do hipermarketu. Kilka standów w ‘media’, stoisko z tanimi grami i pozamiatane. Za 29,90 PLN miałem tyle endorfin w mózgu co narkoman po działce hery.

No dobra, ja wytrzymałem 6 dni, kto mnie pobije? ;-) Urlopy też się liczą.

Usługa startuje 29 czerwca 2010 roku. W jej skład wchodzą:

• Gry
• Rabaty
• Ekskluzywny kontent na PSS
• Triale pełnych gier
• Automatyczne pobieranie dem/aktualizacji gier/aktualizacji systemu

A więc po kolei. Gry można będzie pobrać co miesiąc 4. Jedna gra z PSN typowo na PS3, 2 gry z kolekcji minis (czyli gry na ps3 i psp) oraz jedną grę PS One Classic. Nie jest to jakoś super rozbudowana oferta, ale jakby nie patrząc pobierając co miesiąc te gry już 200zł nam się zwróci i to zapewne z nawiązką.
Żeby nie było za różowo w momencie gdy przestajemy płacić gry znikają z naszej konsoli. Mnie ciekawi jeszcze jedno czy w momencie gdy nie będę miał dostępu do sieci będę mógł sobie pograć w taką grę. Bo jakoś nie uśmiecha mi się opcja „połącz się z PSN” żeby zagrać (tak jak jest to rozwiązane z GT5:P pobrane z PSS). Poczekamy, zobaczymy.

Numer dwa: rabaty. Zniżki mają się wahać od 20 do 50%. Gry kupione z taką zniżką nie znikają z naszej konsoli w momencie wygaśnięcia subskrypcji. W takim wypadku muszę stwierdzić, że oferta jest fajna i może być nawet opłacalna w stosunku do ceny usługi, szczególnie jak będziemy często wykorzystywać takie zniżki.

Ekskluzywny kontent na PSS, czyli dwa awatary i dwa „premium” tematy dla XMB oraz dodatki do gier. O dziwo te super dodatki ekskluzywne są na zawsze dla nas. A jako, że dynamiczny temat kosztuje od 4zł w górę a avatar od 1zł to krótko wyliczając mamy 10zł miesięcznie co daje nam 120zł odzyskane z naszych 200zł które wydaliśmy, więc jak widać się nadal opłaca, przynajmniej dla osób, które kupują takie rzeczy. Do tego mają być jakieś premium dodatki do pobrania (jak KillZone 2:  Steel & Titanium DLC)

Triale pełnych gier. No więc tak. Pobieramy pełną grę, gramy przez godzinę, zdobywamy trofea (które się aktualizują pomimo, że to trial) i po godzinie (chyba, że developer inaczej zadecyduje) decydujemy co zrobić; czy kupić czy też nie, oczywiście grę można zostawić i w zdecydować się w późniejszym terminie. Mi się to podoba, jednakże byłem zaciekawiony jak będzie rozwiązany problem „wielogigabajtowych” dem. No i okazało się, że problemu nie ma gdyż chodzi o gry z PSS, przynajmniej tak wnioskuję po ogłoszonej liście gier na pierwsze dwa miesiące (Shatter, Savage Moon w styczniu oraz Inferno Pool, Mushroom Wars w lutym). Co mnie ciekawi część z tych gier posiada normalne demo (mushroom wars chociażby) więc nie bardzo rozumiem jak to ma być na „plus”. Czy faktycznie granie przez godzinę pokaże mi jak świetna jest ta gra i odkryję wszystko to czego nie mogłem odkryć w normalnej wersji demonstracyjnej ? No i kolejne pytanie rodzące się w mej głowie czy Sony postawi w końcu na sprzedaż online ? Czy będzie to mydlenie oczu i wrzucanie odgrzewanych „kotletów” z PSS.

No i stało się, push przyszedł do PS3. Konsola będąc w stand-by będzie się pytała zapewne serwera „hej, nie ma jakiegoś nowego dema dla mnie”, serwer stwierdzi „no coś tam mamy, odpalaj się i zasysaj”. Tak to mniej więcej w skrócie ma działać. Świetna rzecz do aktualizacji gier (jeżeli aktualizacje będą dla każdej gry a nie tylko tych pobranych z PSN), świetna rzecz dla update oprogramowania konsoli (instalacja nadal musi być ręcznie przeprowadzona) i tragedia w pobieraniu dem. Dlaczego tragedia ? Ano logicznie rzecz biorąc co tydzień przy aktualizacji PSS pojawiają się „jakieś” dema, a usługa ma mi „wypychać” tylko informacje o dwóch wybranych demach na miesiąc !? Że tak się zapytam „ale jak to i dlaczego”. Przecież to nie załatwia za mnie nic i tak muszę co środę odpalić konsolę i przejrzeć PSS w poszukiwaniu dem. Nie wiem czy przypadkiem nie mają to być „wcześniej wypychane” dema o których była mowa.

No i to wszystko co ma wchodzić w usługę playstation plus. Ale ja nie byłbym sobą, gdybym nie wcisnął kilku „ale”. Pierwsze ale: gdzie jest „Cross-game chat” !? No Sony ludzie o to proszą od wieków już, wszyscy mieli nadzieję na taką opcję właśnie z premierą tej usługi a tu klapa i to wielka. Gdzie jest kolejne rozszerzenie krajów vidzone !? VOD przeżyję, ale vidzone jest jedną z tych opcji, których diabelnie mi brakuje. Gdzie poprawa wydajności działania listy przyjaciół, porównywania trophy itp. itd. ? Kolejna rzecz to totalnie zapomniane playstation Home, nic się nie dostało osobom, które z tego korzystają i mają zamiar zapłacić dodatkowo 50$ (czy 195zł w PL). Czasami mi się wydaje, że jednak Sony jest zaślepione raportami swoich cudnych analityków i boję się, że mogą się przejechać na tym. No i gdzie wzmianka oficjalna o tym dostępie do wczesnych bet ? W ogóle miałem dziwne wrażenie podczas oglądania keynote, że bardziej się wstydzili wprowadzenia tej usługi, bo było rzucone kilka zdań i koniec. Teraz wychodzą jakieś niepełne informacje to tu, to tam.

Jeszcze trzeba wspomnieć co na start. Jako, że Amerykanie dostają prenumeratę Qore, my Europejczycy (dziwnie się czuję pisząc tak o Polsce) dostajemy Little Big Planet. Niestety jeżeli ktoś już ma grę nie ma innego wyboru.
Co jest planowane na start ? A więc tak:
29 czerwiec – 3 sierpień:

• Wipeout HD (jako gra z PSN)
• Field Runners, Age of Zombies (jako minis)
• Destruction Derby (jako gra z PSOne)
• Dema pełnych gier: Shatter, Savage Moon
• Rabaty: LBP God of War Pack – 50%, LBP: LocoRoco costume pack – 50%, Gravity Crash – 20%, Fat Princess DLC – 20%
• Premium element: KillZone 2:  Steel & Titanium DLC
• Automatycznie pobierane dema: ModNation Racers, Heavy Rain
• Tematy: LBP Theme, SCEE produced: PlayStation “Game Is Just The Start” Dynamic Theme
• Awatary: Fat Princess

4 sierpień – 1 wrzesień:

• Zen Pinball (jako gra z PSN)
• Blast-Off, Alien Zombie Death (jako minis)
• Medievil (jako gra z PSOne)
• Godzinne Triale: Inferno Pool, Mushroom Wars
• Rabaty: Zen Pinball Earth Defence Table – 20%, Warhawk Triple Combo Pack – 50%, Super Stardust HD  - 20%, WipeOutHD Fury – 20%
• Premium element z gry: Motorstorm Pacific Rift: Adrenaline Pack
• Dema płatnych gier: Flower, Pixel Junk Shooter
• tematy: “SCEE produced: PlayStation + Dynamic Theme (in production), Heavy Rain Crime Scene Theme
• awatary: Heavy Rain

Jak już pewnie wszyscy wiedzą (albo prawie wszyscy) EA ogłosiło, że gry wychodzące spod ich bandery będą posiadały Online Pass. Taka przepustka daje możliwość korzystania z trybu multiplayer. Wszystko byłoby super logiczne i bez problemowe, gdyby nie okazało się, że taki online pass jest powiązany z naszym kontem. Dodatek, który trzeba pobrać w momencie wprowadzenia kodu można pobrać ponownie w momencie gdy padnie nam konsola. Wystarczy zalogować się na swoje konto i odnaleźć na liście wcześniej pobranych rzeczy (gier/dem/trailerów itp) plik i zainstalować go.

Zastanawiacie się pewnie „skoro nie ma problemu to po co o tym pisze”. Problem jest. A dokładnie sam pomysł zmniejszenia wartości gry na rynku wtórnym i o to właśnie EA chodzi. Tłumaczenie jest logiczne (nie dla mnie, ale o tym za chwilę) – osoba kupująca nową grę dostaje możliwość grania online za darmo (mają być także jakieś „gratisy”, które zapewne będą wycięte zwyczajnie z gry). EA stwierdziło, że przez odsprzedawanie gier cierpi infrastruktura, którą muszą utrzymać. I tu jest pies pogrzebany. EA przerzuca swoje koszty utrzymania na użytkownika, przecież nie będą ponosić kolejnych „wirtualnych strat” z tego powodu.

Tylko teraz ja widzę tutaj pewien brak logiki, który pozostawia EA i ich sprytni „marketoidalni” znawcy. Skoro ja kupuję grę i jestem jej jedynym właścicielem, to jak mogą wzrosnąć koszty gdy ją sprzedają/oddaję/pożyczam komuś innemu ? Nadal istnieje jedna kopia gry, nadal jedna osoba gra online, więc gdzie te ukryte koszty, gdzie to obciążenie infrastruktury ? Gdzie ta logika analityków, którzy głośno przytakują EA, że tak, że brawo, że bardzo dobry ruch w stronę minimalizowania kosztów. Dobrze, kosztów, ale kosztów czego ? Kosztów grania tej jednej osoby ?

Wydaje mi się, że EA sprytnie główkuje patrząc na statystyki czasu spędzanego online przez jednego gracza w ciągu czasu życia gry. Na podstawie tych danych zapewne doszli do wniosku, że przykładowo zainteresowanie grą trwa 5 miesięcy. W tym czasie ludzie najchętniej kupują i odsprzedają grę. W tym momencie sprzedają 100 tysięcy egzemplarzy gry. Gra jednak trafia do 200 tysięcy graczy (jak nie więcej). Obciążenie serwerów nie spada, nie da się obniżać kosztów utrzymania infrastruktury dla grania online. W przypadku gdyby tych 100 tysięcy graczy przez 5 miesięcy posiadało grę, to ponad 50% zapewne już wyczerpało by zainteresowanie graniem online po 2 miesiącach, kolejne 30% po kolejnym miesiącu i tak dochodząc po 5 miesiącach do 5% zawziętych graczy, którzy po prostu lubią tryb multiplayer w tej grze (jak chociażby ja w Killzone 2 do którego co chwilę wracam). W tym momencie widać, że koszty utrzymania serwerów zamiast maleć w przeciągu 5 miesięcy (w przypadku ciągłego ruchu gry do kolejnych osób) utrzymują się na podobnym poziomie i dopiero po zmniejszeniu zainteresowania EA może odetchnąć.
Oczywiście sytuacja ta jest teoretyczną sytuacją, która służy mi tylko jako przykład pokręconego toku myślenia, który niekoniecznie musi odzwierciedlać prawdę. Jednakże uważam, że podobne argumenty mają analitycy.

I właśnie u podnóża takiej analizy leży skromny plan EA. Ażeby właśnie te koszty, które ponosi wydawca gry zostały zminimalizowane, a właściwie zredukowane do zera ewentualnie został zanotowany mały zysk z ich strony. Drugim symptomem, który się zapewne już niedługo wykształci jest mniej odsprzedanych gier, ewentualnie spore zaniżenie ceny. Dlaczego ?
Prosta sprawa. Miesiąc po premierze gra będzie kosztowała 160zł (używana). W tym samym momencie cena gry nowej spadnie do 189zł. Używka nie ma online pass, więc trzeba dopłacić 33zł a więc logicznie patrząc 160+33 to kwota porównywalna albo większa z zakupem nowej gry. Żeby opłacało się kupić grę używaną cena musiałaby spaść do 130zł. Już po miesiącu gra traci 35% swojej wartości, podczas gdy do tej pory traciła niecałe 20% Sprytny plan przeniesienia kosztów utrzymania infrastruktury i tracenia kolejnych dolarów z tych już zarobionych, ewentualnie z tych jeszcze nie zarobionych (stąd właśnie wychodzi moje pojęcie „wirtualnych strat”).
Niestety to nie wszystko. Kolejnym problemem jest model biznesowy Microsoftu. W tym momencie gracze muszą kupić dostęp do Live ażeby móc grać online. W przypadku zakupionej gry z drugiej ręki muszą dodatkowo dopłacać do gry co tworzy podwójny koszt przerzucany na użytkownika (tego, który kupuje używaną grę oczywiście, tego złego, bo przecież rynek wtórny jest gorszym problemem od piractwa jak to skomentował pewien pan ze studia BlitzGames).

Podsumowując. Moim zdaniem analitycy są ślepi i patrzą po raz kolejny z poziomu pracodawców a nie konsumentów (bo konsument to tylko cyferka w dniu zakupu, wtedy już nie ma praw i najlepiej żeby zniknął).

Dlaczego o tym piszę ? Ponieważ ja w momencie pojawienia się tej informacji podjąłem ważną decyzję. Decyzję, która raczej nie zostanie poparta przez wiele osób. Decyzja o nie kupowaniu gier od EA. I tak, nie kupię Medal of Honor, chociaż przez pewien okres czekałem na tę grę (zapowiedzi jednak mówią, że akurat ta grama niemieć online pass, ciekawe dlaczego). Ostatnimi czasy pojawił się także dodatek do Dante’s Inferno, który zauważyłem dosyć późno i stwierdziłem, że tej zasady nie złamię. Trudno się mówi, ja zagłosuję moim portfelem, a właściwie to gotówką, która zostanie wydana na coś innego. EA pomimo poprawienia jakości swoich produkcji nadal nie potrafi stworzyć dobrego scenariusza gry.

Czemu jest to takie cholernie istotne? Z mojego punktu widzenia – żegnam się z Windowsem. Steam był ostatnią rzeczą, która powodowała iż system ten gościł na dysku komputera, zabierając nieprzyzwoite ilości miejsca i doprowadzając mnie (czasami) do straszliwej gorączki.

Jest jeszcze drugi aspekt sprawy. Jako, że silnik Source stał się dzięki użyciu OpenGL multiplatformowy – może się okazać, iż Valve mimo wszystko przeprosi się również z PS3. Konsola od dnia premiery była przez nich delikatnie mówiąc olewana (vide The Orange Box, który został przeniesiony na PS3 po macoszemu przez inne studio – co uczyniło go prawie niegrywalnym).

Kiedy? Pierwsze oficjalne zapowiedzi mówią o wakacjach tego roku. Nie wiem jak wy – ale ja zacieram rączki.

Wraz z przeniesieniem klienta Steam na Maka i Linuksa upatruję jeszcze jednej szansy, o której wspominam nieraz w rozmowach ze znajomymi. Ostatnimi czasy, Ubuntu – darmowa dystrybucja linuksa – zyskuje znacznie na popularności. Może się okazać, iż gracze przywiązani do platformy Windows zaczną migrować na tenże system właśnie ze względu na jego otwartość, stabilność i łatwość obsługi. Czy mam rację? Czas pokaże…

Ja z optymizmem patrzę w przyszłość.

P.S. Jakby ktoś chciał sprawdzić jak działa Steam i granie na Macu – Valve udostępniło za darmo grę „Portal”. Jest jednak mały haczyk – trzeba się na nią zapisać do 24 maja. Więcej informacji znajdziecie pod adresem: http://store.steampowered.com/freeportal/.

Polecam każdemu, kto nie ma jeszcze konta na Steamie – gdyż gra zostanie przypisana do konta, co pozwoli na zagranie w nią w późniejszym terminie również pod linuksem.

Jak większość gier z wymienionego wcześniej gatunku, Sentinel 2 także polega na zabijaniu hord kosmitów/potworków próbujących przedostać się przez ustawioną przez nas obronę w postaci działek. Do obrony mamy od 4 do bodajże 7 różnych wieżyczek (w zależności od wybranego poziomu) w tym także są wieżyczki dodające mocy pozostałym.
Każda plansza posiada 4 poziomy trudności – easy, medium, hard oraz psycho. Jak to bywa w takich grach poziomy różnią się od siebie problematyką zabijania kosmitów, którzy mają więcej życia i zwyczajnie potrzeba większej siły rażenia. Oczywiście problemem jest jak ustawić wieżyczki żeby były najskuteczniejsze wobec przeciwników przy ograniczonym budżecie.

Co jest takiego dobrego w tej grze, że warto o niej napisać ? Po pierwsze wciągnęła mnie do końca (4 planszę przechodziłem koło 50 minut na poziomie easy!), w sumie nie tylko mnie ale i kolega z pracy także został pochłonięty :). Ma świetną grafikę, genialnie pasujące UI dla urządzeń dotykowych, świetnie się rozstawia wieżyczki (może czasami denerwować jak się upuści nie tam gdzie trzeba, albo jak się zasłania sporą część ekranu)
Niestety sama gra posiada tylko 4 poziomy, kolejne dwa można dokupić. Koszt gry to 2.39 euro (była do pobrania za darmo w ramach akcji openfeint freegameoftheday.com).
Poniżej możecie znaleźć krótki gameplay przedstawiony przez twórców gry (origin8).

I standardowo plusy/minusy.
Plusy:

1. Świetna grafika,
2. Wciągające,
3. Świetna obsługa dotykiem,
4. Poziomy trudności od super łatwego do super „niełatwego”.

Minusy:

1. Długi czas ładowania (iphone 3G),
2. Mało poziomów gry (4+2 do dokupienia),

Czy warto więc kupić tę grę ? To zależy. Jeżeli lubicie gry tego typu to jak najbardziej warto. Jeżeli jednak nie jesteście przekonani to nie ryzykowałbym zakupu.

Gra jest prostą zręcznościówką. Ale w tym cała jej siła, a właściwie siła idealnego użycia możliwości ekranów dotykowych w produktach apple. Sama historia zawarta w grze jest banalna i opiera się na wojnie między rozwścieczonymi ptakami i świniami, które podprowadziły tym pierwszy jajka.

Ale to nie w historii leży uzależniająca moc tej gry. Gra polega na dobieraniu strategicznych punktów w budowlach tak, ażeby zniszczyć/zabić/zranić złe świnki, które połakomiły się na jajka. Obecnie istnieje sześć rodzajów ptaków (szósty rodzaj został dostarczony z ostatnim uaktualnieniem). Każdy ptak posiada pewnego rodzaju specjalizację. Potrafi albo dobrze niszczyć drewno, albo lód, albo wybuchać, czy też razić wybuchającymi jajkami. Żeby jednak nie było, że cała gra jest nudna i powtarzalna należy dodać, że tylko początkowe poziomy są łatwe, wraz z przechodzeniem kolejnych poziomów będzie coraz trudniej i trzeba będzie się natrudzić ażeby dotrzeć do celu.
Najlepiej jest obejrzeć krótki gameplay, który można znaleźć na stronie twórców gry – Rovio.

Jakie są plusy gry ? A więc lecimy:

1. Miła dla oka grafika.
2. Świetny gameplay
3. Uzależniająca

Żeby nie było tak różowo gra ma swoje minusy

1. problemy z powtarzalnością wykonywanych czynności
2. brak możliwości rezygnacji z wystrzelenia ptaka w powietrze

Jakie jest moje zalecenie ? Kupić. Gra pomimo swoich wad uzależnia na długie chwile i tylko zdenerwowanie albo telefon potrafią mnie od niej odciągnąć. Gra jest na pewno warta 79 eurocentów.

Tak pięknie to nie wygląda.

Ostatnio pogrywam w Fallout 3 (wersja PL). Chyba nie muszę dodawać jak spartolona jest ta gra i polonizacja. Cenega to najgorszy polski dystrybutor gier. Ich polonizacje brzmią jak audycje z Radia Maryja. Ktoś zaprzeczy? Kiedy kolejny raz znikają mi w tej grze ściany i przedmioty, zastanawiam się gdzie do diabła podziali testerzy?

Zawsze po ukończeniu gry czytam „creditsy”. Jestem ciekaw ile osób pracowało nad daną grą, czy zdarzają się polskie nazwiska, kto podkładał głos postaciom itp. W tym przypadku nie mogę się doczekać listy testerów powyższej gry. W momencie kiedy FBI znajdzie kolejne ciała, to chętnie ich uświadomię, dlaczego nerwowo nie wytrzymałem.
Co się dzieje z grami? Czy to wina terminów, budżetu, kiepskich testerów, a może ich brak?
Chciałbym poznać osobę, zatwierdzającą polską wersję gry, w której część dialogów jest w języku angielskim. Ciekawe jakie wytłumaczenie bym usłyszał?

Jest jeszcze jeden tytuł, którego nie chcę widzieć na oczy. Tomb Raider: Underworld. Nie będę pisał o tym jak wchodziłem w ściany, spadałem w nieskończoną przepaść, dostawałem drgawek w wyniku nieprawidłowych kolizji. Najbardziej mnie wkurzyło to, że przez błąd programistów i niedopatrzenie testerów nie mogłem ukończyć gry. Utknąłem w miejscu gdzie nie powinienem przeżyć, a mechanizm autozapisu spowodował, że nie mogłem cofnąć się do „prawidłowej” lokacji.

Niedawno na amerykańskim PSN pojawił się pseudoreality show – The Tester. Mimo, że jest amatorski i wręcz żenujący, oglądałem kolejne odcinki. Nie wiem czy ściągnąłem wszystko, bo wraz z słynnym update’em 3.21 przestałem korzystać z PSN. Zgłaszali się tam ludzie, którzy byli zwykłymi lub zaawansowanymi graczami. Nie mieli w ogóle predyspozycji do bycia testerami. Najwidoczniej chcieli poobcować z marką Sony i pracować dla dużej korporacji. Jeśli tak wyglądają testerzy, to ja już się nie dziwię, że gry są coraz gorszej jakości.

Tester przede wszystkim powinien być spostrzegawczy i odporny na monotonię. Gdybym ja zatrudniał testera, to przed dopuszczeniem do projektu z grą, dałbym mu zadanie do wykonania. Położyłbym na biurku puzzle 1000-2000 elementów z obrazem Monet – do ułożenia. Na to zadanie przeznaczyłbym 14 dni. Sam układałem takie puzzle (akurat innego malarza). Gdy kończyłem, znałem każdy fragment obrazu, każdy odcień farby jakiej użył autor. Tak samo powinno być z grami. Tester powinien wychwycić każdy najmniejszy błąd, żeby gracz nie żałował wydanych pieniędzy i powrócił do producenta po kolejną jego produkcję.